Fontanna Najad

Fontanna Najad


Plac Republiki (Piazza della Repubblica), do Olimiady 1960 zwany Placem Eksedry (Piazza Esedra), swoim szczególnym kształtem przypomina, że tysiąc siedemset lat temu tu znajdowały się termy: monumentalne dziewiętnastowieczne budynki z portykami, które zamykają południowo-zachodnią część placu, powtarzają półkolistą linię portyków łączących dwie biblioteki Term Dioklecjana.
Główną ozdobą placu jest jedna z najpiękniejszych fontann miasta - Fontanna Najad. Pomimo że w naszych czasach została sprowadzona do roli rotundy wśród niezatrzymującej się lawiny samochodów, nie przestała olśniewać.
Fontanna upamiętnia ostatnią wielką papieską inicjatywę urbanistyczną w Rzymie - odbudowę starożytnego akweduktu Acqua Marcia (II w. p.n.e.). W kilka dni po inauguracji akweduktu, 20 września 1970, Rzym został zdobyty przez zjednoczeniowe wojska piemonckie i przestał być miastem papieskim, stał się miastem włoskim.
Fontanna Najad powstała w początkach XX wieku. Jest dziełem rzeźbiarza Mario Rutelli oraz architekta Alessandro Guerrieri. Rutelli odlał w brązie cztery urodziwe nagie nimfy wodne o zmysłowych kształtach. Najady przedstawione są z fantazyjnymi zwierzętami sugerującymi różne rodzaje wód: nimfa jezior czule obejmuje łabędzia, nimfa wód podziemnych leniwie przeciąga się na grzbiecie smoka, nimfa rzek rozmarzona spoczywa na potworze rzecznym, nimfa mórz przytula się do konia morskiego. Centralna figura fontanny to nagi Glaukos, syn jednej z najad i Posejdona, poskramiający wyślizgującego się z jego objęcia delfina na znak zwycięstwa ludzkich sił nad siłami natury.
Nagie, podkreślone lśnieniem spływającej wody ciała najad i ich swobodne pozycje stały się przedmiotem skandalu, który doprowadził do zasłonięcia fontanny. Spontaniczna interwencja rzymian, którzy przewrócili ogrodzenie i opinia samej królowej sprawiły, że "obrońcy dobrych obyczajów" wycofali się ze swoich pozycji.
LogoHome